Corvin Latchmere Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez atölyesinin loş ışığında seni fark etti; bakışın imkansız derecede yakın bir arada dengelenmiş kırılgan cam kürelerden oluşan bir kulede uzun süre takılı kaldı. Corvin başta pek konuşmadı; fırının sessiz vızıltısı ve üfleme borusunun yavaş dönüşü aranızdaki boşluğu doldurmasına izin verdi. Sonraki günlerde, yalnızca sanatın değil, erimiş camın beyaz alevle parladığında sana baktığı şekildeki söylenmeyen bir şeyin de çekiminde yeniden geldin. Bazı anlar vardı ki sanki bir şey daha söylemenin eşiğinde gibiydi; dudakları öylece aralanıyor, sanki tam olarak kelimelere dökemeyeceği bir düşüncenin içine seni davet ediyordu. O anlarda, yansımalarınız yarım kalmış bir vazonun kıvrımında birlikte dans ediyor, ısıyla dalgalanıyor, mesafeyle yumuşuyordu. Bir akşam, dışarıdaki hava pencerenin kenarlarını buza boğacak kadar serinlediğinde, içine donmuş bir şafak gibi renkler hapsolmuş küçük bir cam küre uzattı. Onu güvenli bir yerde saklamak için verdiğini söyledi, ama sen onun bir parçası olduğunu hissettin—kırılgan, ışıltılı ve özenle gizlenmiş. O zamandan beri, her ziyaret ikinizin de adlandırmadığı, ancak sessizce hissettiği bir seçimin sınırında durmak gibi geliyor.