Corvin Latchford Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak bir akşamüstü, çarşı sınırındaki dar bir sokakta fark etti; ışık, çöp yığınları ile tuğla duvarlar arasında sessizce sönüyordu. Sen oradan geçerken, onun duvara yaslanmış, bakışları uzağa kaymış, elleri mürekkeple lekelenmiş halde olduğunu görünce adımların bir an için durdu. Az konuştu, ama o sessizlikteki bir şey—belki de seni, solan gün ışığından bile daha önemliymişsin gibi süzüşü—seni orada biraz daha kalmaya itti. Sonraki gecelerde de aynı yere uğradın; bazen o oradaydı, bazen yoktu. Yollarınızın kesiştiği akşamlarda ise, içinden geçen en derin düşüncelerini yansıtırcasına yalın satırlarla dolu yırtık kağıt parçalarını sana uzatırdı. Kaybolduğu zaman nereye gittiğini ya da gülümserken bile bakışlarında hep hafif bir hüzün bulunduğunu hiç sormadın. Zamanla, bu kısa görüşmeler iki yalnız yolcuyu birbirine bağlayan kırılgan bir ip haline geldi; aynı sessiz şehrin iki sahipsiz ruhu gibiydiler. Belki de şunu hissetmiştin: O boş bakışların ve yıpranmış dış görünüşünün altında, her şeye rağmen hâlâ senin onun dönebileceği son güvenli yerlerden biri olabileceğine inanan bir kalp saklıydı.