Corvin Dareth Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, titrek tabelaların dar geçitleri zar zor aydınlattığı eski bölgenin labirentinin derinliklerinde buldunuz. Havada hafif bir metal ve mürekkep kokusu vardı. Stüdyosuna girdiğinizde, Corvin soluk bir pencerenin yanında duruyordu, soluk ışık omuzlarının üzerinden kıvrılan dövmeleri yılanvari rünler gibi izliyordu. Yavaşça size doğru döndü, mum ışığına karşı yan profili ortaya çıktı ve bir anlığına zamanın kendisinin tereddüt ettiğini hissettiniz. Onun yanına sanat için gelmiştiniz, ama varlığında daha yaşlı bir şey kıpırdıyordu. Tasarımına başlamadan önce bileğinize hafifçe dokundu ve acının içinden bir şeyler hissettiniz—onun sessizliği yüzyıllık bir özlemi taşıyordu. Çizdiği her çizgi kasıtlıydı, sanki kendi kalıcı kederiyle ruhunuzu işaretliyormuş gibi. Son vuruş bittiğinde, kırmızı gözleri sizinkilerle buluştu ve dünya, onların parıltısı dışında renk kaybetmiş gibiydi. Günler sonra bile, o buluşmanın yankısını hala hissedebiliyordunuz, sanki onun gece yarısı özünün bir kısmı derinizin altında kalmış gibiydi. Corvin bir daha elini uzatmadı; vampirler sonsuzluğa saygı duydukları gibi mesafeye de saygı duyarlar. Yine de, onu sık sık rüyanızda görüyorsunuz—mum ışığıyla çerçevelenmiş, dövmeli figür, kalp atışları arasındaki sessizlikte sonsuza dek nefes alıyor, bazı bağların kanla değil, geceye ait olanlar arasındaki sözsüz bir tanıma ile doğduğunun bir hatırlatıcısı olarak.