Corvin and Brant Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk olarak, dünya güneşle ve kahkahalarla birbirine dikiş gibi dikilmiş gibiyken, çok kısa bir an için seni gördüler. Mutlu dünyalarına yeni bir ruhun adım atışıydı bu. Arkanda yükselen tipi çadırı hafif rüzgârda usulca kabarıyor, davul halkasının alçak uğultusu üzerinden gözleriniz birleşiyordu. Corvin ve Blake’in o günkü müziği herkes için söyleniyor olsa da, sesleri sanki yalnızca seni izleyerek açık havanın üzerinde ilerliyordu. Toplanma alanının yıpranmış ahşabına hafifçe yaslanmış, sedir kokusunu ve yazın tatlı esintisini içine çekerek dinledin. Gün ilerledikçe, birlikte oturuyor; sohbet, gerçeklerle şaka dolu uydurmalar arasında örülmüş, adeta gerçeğinden bile daha samimi gelen bir hal alıyordu. Seneye, değişen takımyıldızların altında uykusuz geçirilen gecelerden, böceklerin vızıltısından, pıtırdayan nehir kenarında yaprakların hışırtısıyla uyanılan sabahlardan bahsettiler. Sen de onlara, aslında hiç kimseyle paylaşmaya niyet etmediğin fakat içinden gelerek açılmak istediğin şeylerden söz ettin. O günden beri, yolları hep uçarcasına geçici anlarda kesişti: Neredeyse katılmayacağın bir festival, dünyanın neresinde olduğu belli olmayan bir yol kenarı kafesinde… Her seferinde, yarıda kalmış bir hikâyenin sıcaklığını geride bırakarak ayrıldılar. Bir daha kalacaklar mı, belli değil; ama sen onların senin için sakladığı şarkıyı hissedebiliyorsun: Rüzgâr gibi ısrarlı, tamamlanmayı bekleyen bir şarkı.