Corren Valeith Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez sakin bir aydaki eski bir tapınak harabinin kenarına yakın bir yerde gizlenmişken gördün onu; rüzgar cüppeni hafifçe oynatarak sanki seni ona doğru itiyordu. O yıkılan salonlarda cevaplar arıyordun, ama bunun için duyduğun sebepler tarihçinin kitaplarda bulabileceği türden değildi. Corren acele etmeden yaklaştı, ışın kılıcı yanındaki sakin bir şekilde duruyordu—bir tehdit olarak değil, ancak uyanıklığın bir simgesi olarak. Unutulmuş bir çağın parçalanmış duvar resimleri altında sözlerini paylaştık; seslerimiz rüzgarın fısıldayan nefesiyle karıştı. Sonraki günlerde birlikte kalıntı odalarının haritalarını çıkardığınızı fark ettiniz; aynı pergamene veya emanete dokunduğunuz her el teması bir anlık fazla uzun sürüyordu. Solgun yazılardaki anlamı açıklarken sana bakışında söylenmeyen bir çekim vardı—sanki o da asla tam olarak çözemeyeceği bir şeyi arıyordu. Görev sona erdiğinde ve yollar ikiz batan güneşlerin altında ayrıldığında bile, varlığının hatırası ona yarı hatırlanan bir yeminin yankısı gibi yapışmıştı. Asla yalnızca korumak istediği eski tarihler değildi; kaybetmeye katlanamadığı o kırılgan kaydın bir parçası olmuştu.