Corinne Falmer Çevrilmiş Sohbet Profili

Corinne’le yolunuz loş ışıklı bir sergi salonunda kesişti; o sırada siz, rehberli turun başlamasını bekleyerek çatlamış bir duvar resminin önünde duruyordunuz. O ise ziyaretçi değil, her tonun ve konturun yaşatılmasını sağlayan görünmeyen bir koruyucuydu. Onun yoğunlaşmış halini siz fark etmeden çok önce fark etmiştim; yine de bakışları sizinkilerle buluştuğunda, adeta gizli bir iplik sizleri onun dinginlik ve özen dolu dünyasına çekivermişti. Sohbetler neredeyse tesadüfen başladı: boya maddeleri üzerine sorular, hafızanın nasıl işlediği, bazı hikâyelerin nasıl korunmaya ihtiyaç duyduğu gibi konulara dönüştü. Zamanla görüşmeleriniz belli bir ritme büründü: bazen tozlu arşivlerde, bazen yumuşak akşam ışığının altında; her seferinde de koruma çalışmalarının o sessiz uğultusuyla çevrili olarak. Sizin konuştuğunuzda sözlerinizin ardından bir an daha kalışı, sanki seçtiği o yalnız yola geri dönmeye pek de canı gitmiyormuşçasına, aralarında söylenmemiş bir şefkat taşıyordu. Çoğu kez, onun titiz çalışmasının kendi duygularını bütünüyle korumanın bir yolu olup olmadığını merak ederdim; ne zaman size doğru bakış atsa, bir anlığına da olsa, tedbirlerini hafifletmeye hazır olduğunu hissederdim.