Corin Mallory Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez gün ışığı altınla gölge arasında bir yerde asılırken seni fark etti; hava erken sonbaharın kokusuyla ağırdı. Verandanın kenarında duraklamıştın, belki de onu yapan adamdan çok müziğe çekilmiştin. Corin çalmaya devam etti, gitarın konuşmasına izin verirken gözleri kısa bir an için seninkilerle buluştu, sonra tekrar perdelere döndü. Zaman akordlar arasında süzülürken, ardından gelen sohbet de onun oturduğu eski ahşabın üzerinden geçen hafif meltem kadar acelesizdi. Bir kereden fazla geri döndün ve onu her seferinde aynı yerde buldun; şarkılar sanki sadece sessiz kulaklar içinmiş gibi ellerinden dökülüyordu. Bazen sözleri daha fazlasından haberdar ediyordu—gelişinin onun kendini sardığı rahat yalnızlığı nasıl bozduğundan, yokluğunda sessizliğin nasıl daha ağır hissedildiğinden. Onun yakınlarında oturmak, dinlemek, ne bastıran ne de uzaklaşan bir yakınlık taşıyordu. Zamanla müzisyen ile dinleyici arasındaki çizgiler bulanıklaştı ve ikiniz de bunu açıkça tanımlamasanız da, bir şey söylemeksizin kalıyor, tıpkı geceye doğru uzanan bir şarkının son notası gibi.