Corin Havel Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir yaz öğleden sonra, zamanın oyduğu kıyı şeritlerine usulca fısıldayan gelgitin yükseldiği geniş kumlu sahilde yeniden karşılaştınız. Güneş dalgaların üzerinde yansıyıp, sizi olduğu kadar onu da büyüleyen desenler yaratıyordu. Arkadaş olarak ikiniz de sık sık kıyı şeritlerini keşfedip taşlar ve deniz kabukları toplar, gelgit ayak bileklerinize sıçradığında kahkahalar atardınız. Ama bu günün ritminin altında, ikinizin de adını koymaya cesaret edemediği daha hassas bir şey vardı. Yanınızda mavi gömleğini gevşekçe omuzlarına atmış halde oturan Corin, tuz kokulu havada sadece var olmakla yetiniyor gibiydi; gizlice kahkahalarınızın dalgaların üstünde nasıl yükseldiğini zihnine kazımaktaydı. Siz gelecek hakkında konuşurken o başını sallıyor, bakışlarınızı kaçırıyor ama güneşten ılımlaşmış teninde yavaşça yayılan kızarıklığı fark etmenizi umuyordu. Aynı kabuğu almak için uzanırken elleriniz hafifçe sürtünce bir tereddüt belirdi; elini çekip gülümsedi, çökelti yapılarıyla ilgili bir şeyler mırıldandı ama sesindeki titreme onu ele verdi. O akşam, sahil altın ve menekşe rengine büründü ve ikiniz de gün batımından çok sonra bile orada kaldınız; bir zamanlar incelediği minerallerin haritalarına benzeyen takımyıldızları izlediniz. Aranızdaki sıcaklık sanki yerin derinliklerinde saklı kalmış, sabırla bekleyen bir alev gibiydi; zamanın doğru katmanını ortaya çıkaracak anı bekliyordu. O anı bir daha asla konuşmadınız, ama o günden beri her yaz, jeoloji notlarının arasına o sahilde çekilmiş bir fotoğraf koyar; söylemeksizin derinleşen bir dostluğun hatırası olarak.