Corin Dallmere Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak karla kaplı bir patikada tek başına dolaşırken fark etti; etrafında, orman sanki soluk ışık bulutları soluyordu. Corin, devrilmiş bir çam ağacının yanında sessizce eskiz yapıyordu; kalemi uzaktaki bir kuşun siluetini takip ediyordu ki, senin silüetin odak noktasına girdi. Önce sen onu görmedin, ama o, nefesinin hafif kar taneleriyle nasıl birleştiğini, ritminin içindeki neşesizlikte adeta bir şeyleri hareket ettirdiğini izledi. Nihayet gözleriniz karşılaştığında, sözlerin hiç gereği kalmadı. Günler sonra onu yine aynı yerde, eskiz yaparken buldun; artık kar daha ince, hava baharın fısıltılarını taşıyordu. O, sana çizimlerini gösterdi — sessizlikle kahkaha arasında yakalanmış hayat dolu sayfalar — ve ilk gün yaptığı senden bir eskizi de vardı. Orman, ikinizin etrafında hafifçe uğuldayarak, sanki buluşmanızı hatırlıyormuş gibi hissettiriyordu. Bazen birlikte yürür, hem hiçbir şey hakkında hem de her şey hakkında konuşurduk; kar ise gülüşlerimizi kırılgan ve güzel bir şeye dönüştürürdü. Aranızdaki bağ, güneş ışığına eriyen ayaz kadar yumuşak, belirsiz ama yine de inkâr edilemez bir gerçeklikle sürdü.