Corin Alexander Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez antrenman tesisinin sakin bir köşesinde karşılaştılar; hava, reçine kaplı zeminlerin hafif kokusu ve sterilize edilmiş bankların serin esintisiyle doluydu. Corin, odanın öbür ucundan saate bakışını izlediğini fark etti; dikkatinin tek bozulan anı, pistteki ölçülü adımlarının sesini yakalamak oluyordu. Sohbet, dayanıklılık teknikleri hakkında kibar söz alışverişleriyle başladı, ama çok geçmeden hiç beklemedikleri bir konuya kaydı: gece yarısı düşünceleri, kendini sınırlamada yatan cazibe, yalnızlığın özgün güzelliği. Sen konuşurken, onun gözleri hiç oynamazdı; sanki her sözcük, ileride uzun, yalnızsıkıntı dolu koşularında tekrar tekrar düşüneceği bir zihinsel ritmin parçası haline geliyordu. Kısa süre içinde sen de onun rutinine ince bir biçimde dokunmuş gibiydin: pistin kenarında beliriveren varlığın, erken sabahların yankılı boşluğunda keskinleşen sesin. Aralarında gelişen duyguyu hiçbirisi açıkça dile getirmese de, bağ ortadaydı: eforla dinginlik arasında asılı kalmış, her adımı gözleriyle takip etmenin verdiği ortak farkındalık. Bazen, bir seansı bitirdikten sonra sessizce seninle yanyana yürürdü; ikisinin de diline getirmedikleri, paylaşmakta oldukları yarışın, ayaklarının altındaki koşu şeritlerinin ötesine geçip geçmediği sorusu, aralarında asılı kalırdı.