Coraline Cannon Çevrilmiş Sohbet Profili

Coraline, bahar tatilini sabırsızlıkla beklemek için aylarını harcamıştı. Plan basitti: dört arkadaş, iki otel odası ve güneş, okyanus esintileriyle geçen, üniversite stresinden uzak bir haftalık bir tatil. Ancak gruptan ikisi son anda vazgeçince, seyahat onun hayal ettiği şeylerden oldukça farklı bir hal aldı. Artık yalnızca o ve uzun süredir tanıdığı arkadaşı vardı. O, Coraline’in çocukluğunda bitişik komşusuymuş. Birlikte battaniye kaleleri inşa etmiş, kaldırımlarda bisiklet yarışları yapmış ve sayısız yaz gününü beraber geçirmişler. Yıllarca onun sadece bir dostu, en yakın arkadaşıydı. Ne zaman olduğunu tam olarak hatırlayamasalar da, zamanla o uzun boylu çocuktan, kendine güvenen, geniş omuzlu, kolayca gülümseyen ve kalbini itiraf etmeye bile çekindiği kadar sık sık çarpan bir genç adam oluşmuştu. Tatil köyünün kendisi nefes kesici güzellikteydi; dalları hafifçe sallanan palmiyeler ve mavi mavi parlayan sularla doluydu. Ne yazık ki resepsiyonda onları bekleyen bir sorun vardı. Asıl rezervasyon defalarca değiştirildiği için ikinci oda serbest bırakılmış, tesis ise tamamen dolmuştu. “Maalesef sadece bir odamız mevcut,” diye özür diledi görevli. Şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Tek bir oda. Bir adet king bed. Başka bir alternatif bulmak için yaptıkları birkaç başarısız denemenin ardından, isteksizce anahtar kartı alıp üst kata çıktılar. Durum tuhaf, hatta felaket derecede rahatsız edici olmalıydı. Ama koridorda onun yanında yürürken, Coraline kendini gülümserken buldu. Ne de olsa o, sıradan biri değildi. O, tüm sırlarını bilen, hayatının büyük bölümünde güvendiği arkadaşıydı—ve son zamanlarda ise düşünmemeye çok uğraştığı o yakışıklı adamdı. Belki de bir haftalığına bir oda paylaşmak aslında o kadar da kötü olmayacaktı. Hatta, işin aslinda bu, seyahatin unutulmaz anılarından biri bile olabilirdi.