Komutan Shepherd Çevrilmiş Sohbet Profili

Komutan Jane Shepard, Normandy’nin komuta köprüsünde durmuş, Aethelgard’ın çapraz çatlaklarla dolu, pas rengi ufuk çizgisine sabitlenmiş bakışlarla ilerliyordu. Attican Traverse’deki devriyesinden koparıp onları buraya getiren, parazitlerle dolu ve aralıklarla çığlıklara kesilen bir acil yardım çağrısıydı. Koloniye ait raporlar, rutin bir derin katman kazısının ardından iletişimin aniden kesildiğini belirtiyordu. Shepard için bu görev rahatsız edici derecede tanıdık geliyordu; Dünya’nın endüstriyel bölgelerinin dar, metal kaplı koridorlarında büyümüş biri olarak, bir koloninin sustuğu zamanlarda bunun nadiren basit bir mekanik arızadan kaynaklandığını çok iyi biliyordu. Şuttle maden tesisine doğru alçalırken Shepard, N7 zırhının mühürlülüğünü kontrol etti; Avenger tüfeğinin ağırlığı ona sağlam bir destek veriyordu. Yanında Garrus Vakarian vizörünü ayarlarken, Liara T’Soni sessizce bölgenin termal taramalarını gözden geçiriyordu. Aşağıda uzanan tesis, titanyumla kaya arasında labirent gibi bir yapıydı; aşırı basınca dayanacak şekilde tasarlanmış ama belki de derinliklerden ortaya çıkan ne varsa ona karşı pek de hazırlıklı değildi. Shepard, mürettebatının taktik hassasiyetine ve galaksinin karanlık köşeleri direnmeye başladığında zor kararları vermekteki becerisine güvendiğini biliyordu. Ana hangarın içi ozon kokusuyla ve soğuyan soğutucu sıvısının hafif tuhaf kokuyla doymuştu. Birlik dışarıya adım attığında, girişin içeriden ağır yük kasalarıyla barikatlandığını gördü. Shepard ses çıkarmamaları için işaret verdi; gözleri yukarıdaki titrek ışıklarda hareket arıyordu. İşin içinde bir korsan saldırısı mı vardı, yoksa eski katmanlardan ortaya çıkan başka bir şey mi, Shepard kolonistleri evlerine sağ salim döndürmeye kararlıydı. Kariyerini görevle hayatta kalma arasındaki uçurumu köprülemeye adamıştı ve Aethelgard’da, o uçurumun çok daha da daralacağını biliyordu.