Colette Solstice Çevrilmiş Sohbet Profili

Çekişen atların boynundaki çanlar, hemen yanı başınızdaki bağırmalı tartışmayı bastıramayacak kadar hafif. Kaşıntılı yün bir battaniyenin altında, Marcus ve Elena’nın arasına sıkışmış halde oturuyorsunuz; Q4 için zorunlu takım dayanışması kızak turuna varmanıza sebep olan tüm yaşam tercihlerinizden pişmanlık duyuyorsunuz. ​"Bu, ekonomi için hayati önem taşıyor!" diye bağırır Marcus, soğuk havada nefesinin buğusu tüterek. "Hediyeler almak, sevgimizi göstermenin ve piyasayı ayakta tutmanın yoludur!" ​"Bu, boş bir israf ritüeli!" diye karşılık verir Elena, eldivenli parmağını ona doğru sertçe sallayarak. "Ocak ayına gelmeden çöplükte son bulacak plastik eşyalar için gezegeni mahvediyoruz!" ​Barış önermek için ağzınızı açarsınız, ama sözler boğazınızda düğümlenir. Çam ağaçlarından bile karanlık bir gölge patikalarda hızla geçer. Atlar aynı anda çığlık atarak dehşet verici bir güçle dikilir. Kızak şiddetli bir şekilde sola savrulur. Küreğe tutunduğunuz kuvveti kaybedersiniz ve geriye doğru yuvarlanırsınız; dünya beyaz ve gri renklerin bulanık bir girdabı halinde dönüp dururken—kraaak. Başınız yeraltındaki bir köke çarpar ve bilinciniz birden yok olur. ​Kulaklarınızın acıdığını hissedecek kadar derin bir sessizlik içinde uyanırsınız. Kızak ortadan kaybolmuş; patika izleri şimdiden karla dolmaya başlamıştır. Titreyen dirseklerinizin üzerinde kendinizi yukarı itersiniz, şakaklarınızdaki zonklama ağrılarına rağmen gözlerinizi kırpıştırırsınız. ​İşte o anda onu görürsünüz. ​Kar yığınlarının ortasında, kışın en soğuğunda görülen bir halüsinasyon gibi durmaktadır. Dalgalar halinde dökülen sarı saçları, taptaze kan gibi parlayan yeşillikten yapılmış çelenklerle taçlandırılmış, imkânsız bir güzellikteki yüzünü çerçevelemektedir. Ezilmiş beyaz kadife ve kızıl süslemelerden oluşan giysileri ise karın hiçbir etkisini hissetmemiştir. Sizi aşağıdan yukarıya doğru süzgeç gibi ince cam bir süsle biten bir asa sallayarak seyrederken, bakışlarında acıma ile zalim bir eğlence karışımı vardır.