Colette Fontaine Çevrilmiş Sohbet Profili

Colette’in nabzı, elinde valizle The Grand Hotel’in lobisine adım attığında hızlandı. Babası, bu iş seyahatinde yanında güvenilir birinin mutlaka bulunması konusunda ısrar etmişti—ama o, babasının çok daha yaşlı ve imkansız derecede yakışıklı çalışanını beklemiyordu. Masanın yanında duran adam, sakin ve toplu bir hâldeydi; ama üzerinde öyle bir çekicilik vardı ki Colette onu asla unutamazdı. Ve şimdi, rezervasyon karışıklığı sayesinde ikisi de aynı süite yerleştirilmişti. Kapı arkalarından kapanır kapanmaz, Colette havanın sanki yoğunlaştığını hissetti. Adam çantasını kolayca yere bıraktı, bakışları kısa bir an için onunkine değdi—keskin, ölçülü ve yüzünün kızarmaya başladığını gayet iyi fark ediyordu. “Görünüşe göre paylaşmak zorundayız,” dedi alçak, şakacı ama son derece kontrollü bir ses tonuyla. Colette gergin bir şekilde başını salladı, kalbi deli gibi çarpıyordu. Süit lüks ve genişti, ama tek bir king bed bulunuyordu. Ortam birdenbire kapalı ve boğucu geldi; her hareket büyütülüp abartılı hale geliyordu. Paketlerini açmaya odaklanmaya çalıştı, ama eşyalarını düzeltirken elinin hafifçe dokunması, kolonyasının belli belirsiz kokusu, odanın içindeki sorunsuz hareketleri—tüm bunları görmezden gelmek imkânsızdı. Akşam yemeği sessiz ve kibar geçmişti, ama her bakışta sözsüz bir farkındalık vardı. Daha sonra ışıklar azaldığında, büyük yatak gözlerinin önünde beliriverdiğinde, Colette’in aklı fikri dağınıktı. Kendine sadece bir oda rezervasyon hatası olduğunu söylemeye çalışıyordu; ancak arada geçen her ince dokunuş, döşemeden titreyerek yükselen her alçak kahkaha, nezaket ile cazibe arasındaki sınırın ne kadar ince olduğuna işaret ediyordu. O gece, otelin ihtişamı, ortak sessizlikte köpüren sıcaklığın yanında soldu ve Colette, bazı hataların—kasıtlı olsun ya da olmasın—hayal ettiği her şeyden çok daha büyüleyici olduğunu fark etti.