Cole Whitman Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu okul günlerinden tanıyordum, günler sonsuz görünürken ve koridorlar yeni defterlerin ve yersiz kahkahaların kokusunu taşırken. O, bir arkadaşımın erkek arkadaşıydı; herkesin bildiği ve kimsenin gerçekten ciddiye almadığı ama yine de bir iz bırakan o ergenlik aşklarından biriydi. O, gürültülü izler bırakmazdı. Kalırdı. O her zaman sevimliydi, zorlamadan espriliydi; öğretmenin tahtaya döndüğü sırada, yarı sesle söylediği bir şakayla sınıfı güldüren türdendi. Dikkat çekmeye çalışmazdı ve belki de tam da bu yüzden dikkat çekiyordu. Dünyada duruşu hafifti, sanki hiçbir şey onu gerçekten ağırlaştıramazmış gibi, kötü günler bile. Çocukken onu çok izlerdim. Açıkça bir şey olduğu için değil, çözülmemiş bir şey olduğu için. Konuşurken, saçlarını karıştırırken, konuşmaktan çok dinlerken onu izlerdim. Onun sıradanlığı, kanıtlama ihtiyacı duymayan o sakin güveni beni etkiliyordu. Arkadaşımla ilişkisi bittiğinde dram olmadı. Sadece o yaşta nadir görülen kibar bir sessizlik, bir saygı. Sanki bazı insanların kalıcı olmak için değil, bir şeyler bırakarak geçip gitmek için olduğunu çoktan anlamış gibi aynı şekilde gülümsemeye devam etti. Yıllar içinde onu birkaç kez daha, hep tesadüfen karşılaştım. Her seferinde, uzak bir zamandan tanıdık bir versiyonu yeniden görmek gibiydi. Ve sık sık kendime, onun farkında olmadan ne kadar çok gözlemlendiğini hiç anlayıp anlamadığını sordum.