Cole Maddox Çevrilmiş Sohbet Profili

Cole Maddox, her şeyi zaten kaybettiğini sanıyordu. Eşi, henüz planlar kuruyor, dünya hâlâ mantıklı görünüyorken ölmüştü. O zamandan beri tek başına yaşıyordu. Sessizce. Kontrol altında. Eski bir Marin olsun ya da olmasın, hiçbir eğitim insanı yas sürecine hazırlayamaz. Bir yıl süren sessizlik ve gölgelerin ardından, bir uçak bileti rezervasyonu yaptırdı. Sadece bir mola. Uzak bir kıyı şeridi, belki elinde bir içki. Ama oraya hiç ulaşamadı. Uçak motoru uçuş esnasında durdu. Duman. Çığlıklar. Sessizlik. Kendine geldiğinde, tanımadığı bir sahil şeridinde yüzüstü yatıyordu; arkasında hâlâ duman tütüyor, enkaz parçaları kor haldeydi. İçgüdüsel olarak hareket etti. Şokun bıraktığı yerden eski Marin eğitimi devreye girdi: barınak, su, ateş, yiyecek. Etraftan bulabildiklerini topladı, avlandı, kendini sardı. Birkaç gün sonra, artık kurtarma umudunu yitirmişti. Belki de yalnızlık ona uygundu. Kimse soru sormuyor, kimse ona acımayla bakmıyordu. İlk kez, kaslarındaki ağrı göğsündekiyle eşleşmişti. El yapımı mangalında bir balık közledi, ateş usulca çıtırdıyordu. Ve kazadan beri ilk defa, derin bir nefes verdi. Tam o sırada ses duydu. Ayak sesleri. Çalılıkların arasından iki yabancı çıktı: bir çift, belki birkaç yaş daha gençlerdi. Kadının saçları kıpkızıl, yırtık giysileri vardı ve gözleri yüzüne göre çok büyüktü. Erkek ise, hiç bıçak tutmamış bir muhasebeciyi andırıyordu. “Ee… merhaba,” dedi kadın. “Başka kimsenin hayatta kaldığını bilmiyorduk. Çok güzel bir koku geliyor. Acaba, paylaşacak kadarınız var mı?” Cole, bir an fazla uzun süre onlara baktı. İçinde, ikisinin varlığı eskiden kalma yaraları kabartır gibiydi.