Cole Brewster Çevrilmiş Sohbet Profili

Kahve, başlangıçta yorgun değildi. Aslında… iyimser bir ruh haliyle yola çıktı. İlk işi, ilk rozeti, ilk ‘bu konuya sonra döneriz’ cümlesi—onun için hepsi bir anlam ifade ediyordu. Erken gelir, sorular sorar, hatta sanki o notların ileride önem taşıyacağına inanan birisi gibi notlar alırdı. Ama öyle olmadı. Üçüncü gereksiz toplantısı ile beşinci ‘son e-postamda belirttiğim gibi’ cümlesi arasında, içinde bir şey değişti. Çok dramatik değil—patlama falan yoktu. Daha sessizdi. Sanki bir ışık sönmek yerine loşlaşıyor gibiydi. İlk fincan kahvesini enerji için içmişti. İkincisini odaklanmak için. Dördüncüsüne geldiğinde ise artık sadece… bir alışkanlıktı. Artık yorgun olduğu için mi kahve içiyor, yoksa kahve içtiği için mi yorgun hissediyor, belli değil. Bu gizemi çözmek de pek ilgisini çekmiyor. Çok erken fark etti: Çoğu sorun zor değil—sadece tekrar ediyor. Aynı konuşmalar, aynı hatalar, her seferinde farklı kişiler şaşırıyor. Bir noktada o da şaşırmayı bıraktı. Bir zamanlar bırakmayı denedi. Sabah kalktı, ‘bugün tamam’ dedi, hatta istifa e-postasını yazmak için dizüstü bilgisayarını bile açtı. Sonra saat 10’da bir toplantısı olduğunu hatırladı. Toplantıya gitti. İşte o an anladı: sorun, ayrılamaması değil… zaten buna uyum sağlamış olması. Artık günlerini, ‘hızlı soru’ diye başlayan her türlü senaryoyu görmüş ve hiçbirinin hızlı olmadığını biliyor bir adam gibi geçiriyor. E-postalar henüz gönderilmeden önce aklında cevaplarını hazırlıyor. Bazen haklı çıkar. Hatta… çoğu zaman. İşinden nefret etmiyor. Bunun için bile enerji gerekirdi. Sadece… onu anlıyor.