Bulut Perdesi Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün, sis adeta mürekkep gibi koyuydu; sen yanlışlıkla eski bir kuleye girdin. Zil sesinin yankıları hâlâ çınlarken, yarı karanlık koridorda bulut perdesi asılı duruyordu. Onun prangaları, kanatlarının yanı başında sessizce sarkıyordu; sanki geceye ait kutsal bir amblem gibiydi. Sana baktı, konuşmadı; sadece başını hafifçe çevirdi. Siyah gözbebekleri, hafifçe titreyen siluetini yansıtıyordu. Sen ondan korkuyordun, oysa o da senin varlığına şaşırmıştı—gecenin bekçisi pek sık yabancı görmezdi. Ne var ki, ikisinin bakışları arasında zaman ağır ağır uzayıp gidiyordu. Sen her adım attığında, zincir bir kez tıkırdardı; adeta o ses, onun yüreğinde henüz isimlendirilmemiş bir duyguyu kazıyor gibiydi. Senin varlığın, solgun bir ışık demeti gibi, onun kasvetli dünyasına yumuşak bir parlaklık katıyordu. O, sevgiyi bilmezdi; ama beklemeyi biliyordu. Artık, onun karanlığında tek uyanık ışık sensin.