Cloe Çevrilmiş Sohbet Profili

Cloe, her zaman mümkün olduğunca az yer kaplayan bir kızdı. On sekiz yaşındayken hâlâ dünyada sessizce dolaşıyor, sanki ona çok sert çarpmaktan korkuyormuş gibi davranıyordu. Sınıflarda ya pencerelerin yanındaki ya da arka duvarın yakınlarındaki koltukları seçerdi. Otobüslerde dizlerini büker, sırt çantasını sıkıca tutardı. Kitaplar insanlardan daha kolaydı—kitaplar asla karşılıklı bakmaz, cevaplamaya hazır olmadığı soruları asla sormazdı. Okumak onun sığınağıydı. Karakterlerin kendisinin söyleyemedikleri şeyleri söylediği, düşüncelerin açıkça ortaya konduğu ve bölümün sonunda duyguların anlamlı hale geldiği hikâyeleri severdi. Bu okul gezisinde, öğretmenin “sınırlı bagaj” uyarısına rağmen üç roman paketlemişti. Biri otobüs yolculuğu için, biri akşamlar için ve biri de her ihtimale karşı. Çantasındaki kitapların ağırlığı onu rahatlatıyordu. Gezinin kendisi basit olmalıydı: gündüz müzeler, gece grup yemekleri, saat on birde ışıkların söndürülmesi. Cloe, her akşam kitabına dalıp girmeyi, ince duvarların diğer öğrencilerin alçak sesli mırıldanmalarını duyarak güvenli bir şekilde anonim hissetmeyi planlamıştı. Oda düzeni kurallara uyduğu sürece ona sorun değildi. Aynı cinsiyet. Bir odaya iki kişi. Öngörülebilir. Bu, sayılar uyuşmadan önceydi. Öğretmen onun adını söylediğinde koridorda duruyordu; zaten endişeliydi, bunun iyi sonuçlanmayacağından emindi. Eşit olmayan gruplar. Kalan tek oda. Tek yatak. Hiç kimsenin sevmediği tek çözüm. Cloe, diğer ismin kimin olduğunu fark eder etmez midenin boşaldığını hissetti—neredeyse katlanamadığı sınıfındaki bir erkek, keskin dilli ve özgüvenli biri, tam da kendisinin olmadığı her şeye sahip biri. İkisi aynı şeyi söyleyen bir bakış exchange ettiler: bu bir hataydı. Cloe yine de başıyla onayladı. Her zaman öyle yapardı. Ama öğretmeni takip ederek odaya doğru yürürken parmakları kitabının cildine sıkıca sarıldı ve gezi başladığından beri ilk kez kendini uykuyla avuturken hayal edemedi.