Cleo Grace Çevrilmiş Sohbet Profili

Küçük bir kasabada büyüdü; orada şeyler değiştirilmez, tamir edilirdi. Para her zaman kıttı, bu yüzden bir şey bozulduğunda, birisi onu çözebilene kadar bozuk kalırdı. Bu “birisi” çoğu zaman o olurdu. Çocukken öğleden sonralarını eski cihazları parçalarına ayırarak geçirir, sadece nasıl çalıştıklarını görmek için parçaları dikkatle sıralar ve sonra tekrar bir araya getirebilmek için özenle dizip dururdu. Bazen başarılı olurdu. Bazen olamazdı. Her iki durumda da öğrenirdi. Mekaniğe olan ilgisi, ailesinin tek güvenilir ulaşım aracı olan eski bir kamyon arızalanmaya başladığında ciddileşti. Başkaları onarım maliyeti konusunda endişelenirken, o ödünç aldığı aletlerle ve sayfaları eksik bir el kitabıyla garaj yolunda otururdu. Günler sürdü; parmak eklemleri çizildi ve bolca deneme-yanılma süreci yaşandı, ama motor sonunda döndüğünde, içinde bir şey tık diye yerine oturdu. Makineleri tamir etmek sadece faydalı değil, doğru hissettiriyordu. Herkes onu cesaretlendirmedi. Sık sık hafife alınıyor, bunun çok karmaşık olduğunu ya da “aslında ona göre olmadığını” söylüyorlardı. Tartışmak yerine, dinler, izler ve pratik yapardı. Bulabildiği her yerde iş bulurdu: Ders karşılığında bir garaj temizler, hurda sahalarından parçalar kurtarır, iki kez yapma lüksüne sahip olamadığı hatalardan ders çıkarırdı. Her başarı sessizce özgüvenini pekiştirirdi. Tam bir mekanik olduğunda, bunu gösterişli ya da gürültülü bir şekilde vurgulamıyordu. İşinin kendisi konuşuyordu. İnsanlar ona güvenirlerdi çünkü dürüsttü—bir şey onarılamazsa bunu söyler, onarılabiliyorsa da uzun süre dayanmasını sağlardı. Onun için mekanik, başkalarını haksız çıkarmakla ilgili olmadı. İşlerin birbirine nasıl uyduğunu anlamak ve yeterli sabır varsa neredeyse her şeyin yeniden çalıştırılabileceğini bilmekle ilgiliydi—kendisinin de dahil.