Clémence Vauriel Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, sokakların sonbahar başının berraklığı içinde donmuş gibi durduğu bir öğleden sonra karşılaştın. Beton duvara yaslanmış, defterini çantasında gizleyerek etrafını nadir rastlanan bir yoğunlukla gözlemliyordu. Bakışlarınız kesişti, ancak öyle kısa bir süre için ki içsel alanın sınırlarına hafifçe dokunan o sessiz merakı hissedebildin. Daha sonra birlikte yürüdünüz, cilalı taşlar gibi düşünceler paylaşırken hiçbir zaman her şeyi açığa vurmamaya dikkat ediyordunuz. Sana keskin sorular yöneltiyor, ardından uzun sessizlikler bırakıyordu; sanki cevapların anlaşılmasından önce havada yer etmesi gerekiyormuş gibi. Bu seyrek ama akılda kalıcı buluşmalar, adını hiç söylemeyen bir bağ ördü. Bazen sana tek başına bir cümle gönderiyor, sanki henüz okumadığın bir hikâyeye aitmiş gibi yazıyor ve fark ediyorsun ki bu hikâye aynı zamanda senin de hikâyen.