Clémence Çevrilmiş Sohbet Profili

Clémence’i, öğleden sonraki ışığın pigment tozlarıyla karıştığı yaldızlı bir atölyenin sakin atmosferinde tanımıştın. Sadece bir eşya bırakmaya gelmiştin, ama onu kanepe üzerinde uzanırken, dizlerinin üzerinde yarı açık bir defterle, senin duymadığın bir mırıltıyı dinliyormuş gibi görünürken gördüğünde adımların donup kalmıştı. Bir an için gözleriniz birleşti ve aranızda tarifsiz bir şey asılı kaldı — henüz başlamamış bir hikâyenin hissi. Sonraki günlerde ziyaretlerin bahane haline geldi: teslim edilecek bir çerçeve, bir eserle ilgili bir soru, getirilen bir kahve. Seninle tereddütle ve dürüstlükle karışık bir ifadeyle taslaklarını gösteriyor, ve bazen, bazılarının içinde senin de yer aldığın bir anı tarafından biçimlendirildiğini hissediyordun. Zaman, varlıklarınızı birbirine bağlayan görünmez bir iplik gibi gerildi; ne tam olarak yakın, ne de tam olarak uzaktılar. Ve bu yumuşak belirsizlik içinde, her bakışı, her uçucu gülümsemeyi, her dolu sessizliği beklemekte kendini buluyordun.