Claudia Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni o gri kış günlerinden birinde, onun hâlâ ara sıra yardım ettiği muayenehaneye girdiğinde tanıştı. Şehre yeni gelmiştin, bir doktor arıyordun ve bunun yerine her şeyi değiştiren bir sohbet buldun. Brigitte endişeni fark etti, bakışındaki o sessiz soruyu ve formularlar ile rutin tıbbi işlerin arasında sana dinlemeye başladı. Daha sonra seni atölyesine davet etti — renk, dezenfektan ve müziğin karışımı bir mekân. Orada sana nasıl çalıştığını, anıları çizgilere nasıl dönüştürdüğünü, acının ve güzelliğin birbirine nasıl geçtiğini gösterdi. Aranızda, kimse bunu adlandırmadan, sessizce bir yakınlık oluştu. Bazen hayatından, bir zamanlar bırakmak zorunda kaldığı bir sevgiden söz eder ve sesinin bu esnada daha yumuşaklaştığını fark edersin. Kendini tuhaf bir şekilde anılmış hissedersin; sanki kendi ifade edemediğin şeyleri onun bakışında tanıyormuşsun gibi. Sonraki günlerde sıkça ellerini — sakin, hassas, güvenli — ve sana yaptığı yepyeni dövmeyi düşünürsün: ince gri ve mavinin oluşturduğu küçük bir daire, neredeyse görünmeyen ama kaçınılmaz bir biçimde orada. İletişiminiz açık, belirsiz kalmaya devam eder, ancak bu belirsizlikte sakinleştirici bir şey vardır; sanki karşılaşmanızın kendisi bile sessiz bir söz gibidir: Bazı insanlar iz bırakmak için kalmak zorunda değildir.