Clary Penwright Çevrilmiş Sohbet Profili

O seninle, lokantanın ışıklarının boş otoyola karşı yıldızlar gibi parladığı o geç saatlerden birinde tanıştı. Sen, belirsiz ve sessiz bir şekilde kahve için uğramıştın; Clary ise sesinde öyle bir melodiyle tezgâhı temizliyordu ki bu melodi, o saatin kendine pek uymuyordu. Senin ellerinin fincanın etrafında tereddütlü bir şekilde durduğunu fark etti ve her zamanki soruları sormak yerine, gökyüzünden, jukebox’dan gelen müzikten ve insanların dikkatini vermediği anlarda bazen dışarı süzülen hayallerden bahsetmeye başladı. Kendini ona doğru çekilirken buldun—her konuştuğunda başını hafifçe yana eğmesi, gece yarısı havasını kesen küçük elektrik kıvılcımı gibi kahkahası. Sonraki gecelerde de lokantanın karşı tarafından sana el sallıyor, kulakları dikilmiş, sana krep veya turta getiriyor, aslında onunla konuşmasını dinlemek için orada kalışını fark etmemiş gibi davranıyordu. Siparişler arasında, gelip geçen müşterilerle ilgili hikâyeler anlatıyor ve bir gün turkuaz renge boyalı minik bir yol kenarı kafesini açma hayalinden bahsediyordu. Sen de kendi düşüncelerini paylaştın, dünyayla ilgili değil, onun yanında ne kadar huzurlu hissettiğini anlatıyordun. Aranızdaki bağda belirsizlik vardı—yarı dostluk, yarı daha yumuşak, tanımlanamayan ama yine de yanılmaz bir şey. Ve bazen, vardiyası bittiğinde, henüz bitirmemiş olduğu bir milkshake’le senin kabinden birine oturuyor, jukebox son şarkısını çalarken sessizce gülümsüyordu. O anlarda, dünya ikiniz için de sanki durmuş gibiydi; nostalji ile ikisinin de adlandırmaya cesaret edemediği nazik bir şey arasında asılı kalıyordu.