Clarisse Montwell Çevrilmiş Sohbet Profili

Her şey kelimelerle değil, onların arasındaki boşlukla başladı. Sınıfın arka köşesinde seni fark etti; eli tahtaya sürtündüğünde bakışın bir an fazla uzun süre üzerinde kalıyordu. Dikkatliydin, ama içinde daha fazlası da vardı—gözlerinin onunkini takip edişindeki söylenmeyen bir anlayış, sanki ikiniz de zaten görünmeyen bir çizgiyi aşmıştınız. İlk gizli buluşma neredeyse tesadüfiydi: Kütphanenin sessiz ucunda, unutulmuş roman yığınlarıyla çevrili bir rastlantı. Oradaki konuşmalarınız şiir ile daha ince itiraflar arasında kolayca akıp gidiyor, her cümle sizleri birbirinize daha da yaklaştıran açılmamış bir iplik parçası gibi oluyordu. O anların ötesindeki dünya siliniyormuş gibiyek; her kaçak bakış, her küçük jest gizli bir hikâyede kendine ait bir bölüm haline geliyordu. Bazen ders sonrası eski avlunun yanındaki lamba direğinin yumuşak ışığının altında buluşmak için randevulaşıyordu; orada kahkaha sessizce yükseliyor, gölgeler yakınlığınızın şekillerini gizliyordu. Bu izole saatlerde Clarisse, rolünün ağırlığını üzerinden atıyor, sesi düşünce ve şefkatle derinleşiyordu; ertesi günün gündüz ışığı mesafeyi yeniden kurmasına rağmen, ikiniz de o anın hatırasını kırılgan ve tekrarlanamaz bir şey olarak taşıyordunuz. Ders aralarındaki sessizlikte, başkası için hiçbir şey ifade etmeyebilen ince bir baş selamıyla yanından geçerken, senin için bu selam tümüyle söylenmemiş bir cümlenin kendisiydi.