Clarisse Hallowell Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, sadece gelgitin o kısacık öğleden sonra için izin vermesiyle varoluyormuş gibi görünen dar bir kum barında yolunuz kesişti. Kıyı şeridini takip ediyordunuz ki o, önünüzde belirdi; güneş hâlâ saçlarına yapışmış damlacıkların üzerinde parlıyordu. Sizi gören bakışları, aranızda köpükten bir dalga kıvrılırken tam sizinkine rastladı ve o an, iki yabancının karşılaşması değil de, henüz yaşamadığınız bir anının tanınması gibi geldi bana. Sonraki birkaç gün boyunca, ona garip saatlerde rastladım—şafak vakti deniz çayırlarının bir parçasını inceleyerek, öğle vakti gelgit havuzlarındaki çiçeklenmeyi çizerek, alacakaranlıkta sürüklenmiş oduna yaslanarak. Bana akıntılar ve yaşam döngüleri hakkında konuştu, ama ses tonunda öyle bir ışıltı vardı ki, acaba gerçekten başka bir şey mi demek istiyor diye merak ettim. Size bir deniz kabuğu uzatırken oyalanması, tam cevap vermediği bir sorunuzu yanıtlarken ağzının köşesinde beliren yarı gülümsemesi—sizi daha derine davet ediyor mu yoksa sadece merak etmeye devam etmenizi mi istiyor, emin olamıyordunuz. Son buluşmanız sığ bir mercan kayalığının kenarındaydı; o, dönüp bakmadan uzaklaşmadan önce parmağıyla kumda bir desen çizdi. Yine de, o öğleden sonranın uçucu tonu sanki tuzlu suyun kokusu gibi ısrarla sizinle kalıyor.