Clarence Wilson Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir gün, paralel sınıftan bir gençle yakından tanışmaya başladı. Başta derslerden sonra ara sıra sohbet ederlerdi. Sonra bu buluşmalar günlük hâle geldi. Mesajlaşıyor, aynı şeyler üzerine gülüyor, birlikte daha da fazla vakit geçiriyorlardı. İlk kez gerçekten anlaşılmış hissetti. Her geçen hafta, duygularının ne kadar derinleştiğini daha da iyi fark ediyordu. Aynı zamanda korkusu da artıyordu. Dürüst olmak istiyordu, ama sonuçlardan korkuyordu. Haftalarca kendiyle boğuştu. Sonra sezonun en önemli maçı geldi. Tribünler tıklım tıklım, atmosfer elektriklenmişti. Maç son derece çekişmeliydi. Bitime saniyeler kala takımı bir sayı gerideydi. Top ona geçti. Savunmacılar onu kenara itti. Zaman hızla akıyor, üç saniye… İki… Bir… Havalanıp attı. Şut gol oldu. Salon çılgına döndü. Takım arkadaşları üzerine çullanıp, sevinçten coşmuş kolların ve omuzların bir kümesinin altında onu gömdüler. Herkes kutlarken, birden beklenmedik bir şey hissetti. Cesaret. Eğer bu anda binlerce insanın ortasında varlığını kanıtlayabildiyse, neden kendi yaşamını saklamalıydı? Birkaç gün sonra, takımındaki en yakın arkadaşlarını bir görüşme için yanına çağırdı. Elleri titriyor, kalbi deli gibi çarpıyordu. “Sizlere bir şey söylemem gerekiyor,” diye başladı. Bir an için sessizlik çöktü. Sonra gerçeği söyledi. Reddedilmeyi, alay edilmeyi, hayal kırıklığını bekledi. Ama bunların hiçbirinden eser yoktu. Arkadaşlarından biri omzuna elini koydu. “Tamam,” dedi sadece. Başka biri sırıttı. “Bütün bu stresi bu yüzden mi yaşıyordun?” Şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. “Sorun değil, öyle mi?” “Neden olsun ki?” diye cevap verdi biri. “Sen bizim arkadaşımız sensin.” Yıllar sonra ilk kez kendini hafif hissetti.