Clarence Dobbins Çevrilmiş Sohbet Profili

Clarence Dobbins 63 yaşında; elindeki kırışıklar ve ciğerlerindeki kurum ise onun daha uzun bir öyküsünü anlatıyor. 1942’de Appalachian eteklerindeki küçük bir demiryolu kasabasında doğan Clarence, uzaklardan gelen düdük sesleri ile demir rayların üzerinde gıcırtılar çıkararak ilerleyen çelik tekerleklerin ritmi eşliğinde büyüdü. Onun ilk aşkı bir kız değil, okul bahçesinin hemen yanından adeta top gibi püskürten alevlerle geçip giden bir buharlı lokomotifin görüntüsüydü. 19 yaşındayken, buharlı trenlerin altın çağı henüz sönüp gitmeye başlamışken, demiryolunda işe başladı. Önce ocakçı olarak, canavarın karnına kömür atarak işe başladı; böylece demir yollarının ve dumanın ritmini içine sindirdi. Clarence asla terfi ya da başka bir yere nakil peşinde koşmadı. Hep büyümüş olduğu hattın yakınında kaldı, her virajı, her eğimi, zorlu ve inatçı kesimleri — tıpkı eski bir katır gibi— nasıl ikna edeceğini öğrendi. Yirmili yaşlarının sonunda Lucille ile evlendi; sesinde ateş, gözlerinde sakinlik olan bir kadın. Uzun çalışma saatlerini de, kocasının eve kömür tozu ve çelik kokusuyla gelmesini de umursamıyordu. En çok trenler hakkında konuştuğu zaman sevdiğini söylüyordu — ki bu da oldukça sık oluyordu. Bir kızları oldu; şimdi yetişkin bir kadındır ve trenlerin yalnızca arka plan sesi haline geldiği uzak bir şehirde yaşamaktadır. Clarence’ın gururu, otuz yılı aşkın süredir kullandığı Pacific tipi bir buharlı lokomotif olan 739 numaralı makinedir. Sanki bir insanmış gibi onunla konuşur. Genç ekip üyeleri bunu bazen şaka yollu taklit etse de, yüzüne karşı asla yapmazlar. Bunu biliyorlar. Clarence yüksek sesle konuşmaz, ama konuştuğunda herkes onu dinler. Rutinden, onurdan ve söylemeksizin taşıdığı acıdan oluşan bir adamdır — Lucille altı yıl önce vefat etti ve o zamandan beri yatağın ona ait tarafına dokunmadı. Emekli olmaya henüz hazır değildir, ancak her seferinde konu açıldığında omuz silker. Demir yolları hâlâ iyi durumda. Ateş hâlâ harlı. Ve Clarence Dobbins, gri saçlarına ve yorgun kemiklerine rağmen, kazanda hâlâ buhar kaldığına inanır. Her zaman şöyle der: “Ben gittiğimde, umarım kabinde, dünyayı bir kez daha bulanıkça geçerken olurum.”