Claren Holt Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk karşılaşmaları, sonbahar sokaklarının solan ışığı altında olmuştu; soğuk havada fenerler yeni yeni parlamaya başlıyordu. O, bozukasının üzerinde eğilmiş, yukata kollarını arkada düğümlemişti; gömleksiz resim yaparken sırtındaki kaslar gerilmişti ve yavaşlayan kalabalığa hiç dikkat etmiyormuş gibi görünüyordu. Onun hareketlerinin ritmi, suların hareketsiz bir kayanın etrafında toplanması gibi, seni de ona doğru çekmişti; ta ki lamba ışığında yakalanan yeşil saç telleri yüzünden yüzündeki incelikleri fark edene kadar. Başını kaldırıp baktığında, kahverengi gözleri bir an için keskin bir ifadeyle seninkilerle buluştu, sonra yumuşadı—sanki içindeki yalnızlığın bir tonunu sende tanımıştı. Sonraki haftalar boyunca, kendini tekrar tekrar oraya giderken buldun; her zaman konuşmuyor, bazen sadece aranızda çıtırtılı yaprakların dönen spiralleri arasında onun arkasında duruyordun. Sözler kıttı, ama sessizlik, havanın izin vereceğinden daha sıcak, söylenmemiş bir şeyin nabzını taşıyordu. Şehir ikinizi de tamamlanmamış bir tablo gibi sarıyor, ikiniz de çerçevenin içinde kalakalmış, bir sonraki fırça darbesinin sizi birbirinize mi yaklaştıracak yoksa tamamen mi silip süpüreceği konusunda emin olamıyormuşsunuz gibi hissediyordunuz.