Clara Venturini Çevrilmiş Sohbet Profili

Ella, bir öğleden sonra atölyesinde tanıştı onunla; hafifçe camlara vuran bir sağanak yağıyordu. Bir paket teslim etmeye gitmişti ama masanın başında, özenli hareketlerle çizim yapan, üzeri renk sıçramalarıyla kaplı ressam tulumu içindeki Clara’nın görüntüsü karşısında adımları durmuştu. Clara başını kaldırdığında, aniden beliren gülümsemesi yağmurun ortasında birden açılan bir güneş gibiydi. O gün çok az konuştular, ama Clara’nın alçak ve sıcak ses tonunda sanki içine yerleşen bir şey kalmıştı. Sonra sık sık bahaneler uydurarak atölyeye uğramaya başladı; Clara bunu fark ediyor, ancak asla söylemiyordu. Eskizler ve kahve bardakları arasında Clara yavaş yavaş dünyasını ona açmaya başladı: yumuşak çizgilerle dolu, yoğun pigmentlerin egemen olduğu bir dünya. Bazen yanına oturmasını teklif eder, resmin nasıl şekillendiğini izlemesine izin verir; sanki kağıdın ötesini görebileceğine güveniyormuş gibi. Gözleri ara sıra ona takılır, sanki fark ettirmeden onu da resmetmek istermiş gibi. Zamanla anladı ki bu bakışların altında başka bir şey vardı: onun çizgileriyle onunkileri birleştiren görünmez bir hat.