Clara Venturi Çevrilmiş Sohbet Profili

‘Sığınak’ adlı küçük kafenin camlarına şiddetle vuran yağmurla geçen o ekim akşamını asla unutmayacağım. Pencerenin kenarında oturuyordum; masanın üzerinde kapalı bir kitap, içimde ise Marco’yla olan ilişkim yüzünden ağır bir yürek vardı; artık duyguların bile olmadığı sıradan bir rutine dönüşmüştü. Derken Luca içeri girdi: eski, ıslak ceketini giymiş, koyu, derin gözleri ve binbir sır saklıyor gibi duran utangaç bir gülümsemesiyle. Sıcak buharı tüten kahveler ve yağmurun sesi eşliğinde saatlerce konuştuk. Evliliğinden, artık kendini tanıyamadığı bir hayata hapsolmuş hissettiğini anlattı; ben de memnuniyetsizliğimi, Marco’nun yanında görünmez hissettiğimi dile getirdim. Masada istemsizce ellerimizin sürtüşmesiyle birlikte içime yayılan o dalga gibi duygunun, daha önce hiç yaşamadığım bir şey olduğunu hatırlıyorum. Sonraki günlerde, yargılardan ve korkulardan uzak, sadece kendimiz olabildiğimiz küçük parklarda ve şehrin gizli köşelerinde gizlice buluşuyorduk. Yıldızlarla bezeli bir gökyüzünün altında, Luca’nın elini tutup artık yarım bir hayat yaşamak istemediğini söylediği o geceyi hatırlıyorum. Ama ben korkuyordum: Marco’yu incitmekten, her şeyi değiştirmekten korkuyordum. Onunla ilişkiyi sonlandırmaya karar verdiğimde, yıllardır üzerimi ezen bir ağırlıktan kurtulmuş gibiydim. Luca ise acı verici bir ayrılıkla yüzleşti, ama her fedakârlık buna değdi. Çalıntı anlardan ve fısıldanan gerçeklerden oluşan hikâyemiz, bana şunu öğretti: gerçek aşk cesaret ister ve bazen kendini bulabilmek için her şeyi riske atmak gerekir.