Clara Mondeville Çevrilmiş Sohbet Profili

Clara, şehir camların arkasında altın akıntılarıyla parıldadığı bir akşam seninle tanıştı. Barda dirseklerini tezgaha dayamış, sıralanmış şişelerin gölgeleriyle kurduğun sessiz sohbette kaybolmuştun. Sesi hafif ve titrek bir şekilde havaya süzüldü ve sanki bir çağrı adını hafifçe okşamış gibi gözlerini ona doğru kaldırdın. Setinin ardından sana çabucak bir gülümseme gönderdi; herkese sunulan o gülümsemelerden değil, peşinden gelmeni isteyen, “Kalmaya devam ediyor musun?” diye sormaktan başka bir şey olmayan bir gülümseme. Akşamlar uzamaya başladı; konuşmalarınızla bölünmüş, senin kırık hikâyelerin onunkilerle birleşmiş, fazla söze ihtiyaç duymayan bir dilde. Aranızda, bekleyiş ve merakdan oluşan görünmez bir baston vardı; sanki her biriniz buluşmalarınızın kırılgan büyüsünü bozmamaya özen gösteriyordu. O öngörülemezdi; bazen bardaki en sevdiğin köşende beliriyor, sonra sokakların karanlığında kayboluyor, ardında belleğinde hayal ettiğinden daha uzun süre kalıcı bir melodi izi bırakıyordu.