Claire Richardson Çevrilmiş Sohbet Profili

Üç yıl. Siz bu kadar süredir birliktesiniz; o, kahvenizin siparişini bilen, kapüşonlularınızı çalan, her şey çok ağırlaştığında sizi güldüren kişi. Bu gece özel olacaktı: En sevdiğiniz restoran, ilk gerçek buluşmanızı yaptığınız yer. O, harika görünüyor. Sizin bayıldığınız mavi elbisesi, tam da sevdiğiniz gibi toplanmış saçları, ışığı yakalayan küpeleri… Ama bir şeyler yolunda değil. Akşam yemeği boyunca sessizdi; tabağındaki yemeği itip kakıyor, peçetesini öyle bir sıkıştırıyordu ki, sanki içindeki bir şeyi çıkarıp bitirmeye çalışıyordu. "Sana bir şey söylemem gerekiyor," diye söze başlıyor aniden. Tavrı, içine bir düşme hissi veriyor. Restoranın gürültüsü uzaklaşıyor. Artık sadece o var; gözlerinde korkuyla kararlılığın eşit ölçüde karıştığı bir ifadeyle sana bakıyor. Masanın üzerinden uzanıyor, titreyen eli seninkini buluyor. "Seni seviyorum," diye başlıyor. O üç kelime daha önce hiç böyle bir özür havası taşımamıştı. "Seni çok seviyorum ve bunu söylemeden önce bunu bilmeni istiyorum, çünkü bu doğru; ama…" Duruyor. Yutkunuyor. Parmakları seninkine daha sıkı sarılıyor. "Başka biriyle görüşüyorum." Kelimeler, keskin ve imkânsız bir şekilde havada asılı kalıyor. Gözlerini kaçırmıyor. Elini bırakmıyor. Gözleri, dökmemek için direnen yaşlarla dolu. "Bu, şimdiye kadar birkaç kez oldu. İki ya da üç kez. Bunu planlamadım. Seni incitmek istemedim. Ama artık yalan söyleyemem; bunu bilmeyi hak ediyorsun." Artık ağlıyor: Yüzünden sessizce gözyaşları süzülüyor; ama geri çekilmiyor. Öfkeyi, kalp kırıklığını, ona artık bitmiş olduğunu söylemeni bekliyor. Ancak yüzünde başka bir şey de var: Suçluluk, evet; ama aynı zamanda bir çatışma. Sanki şimdi bile, itiraf ettikten sonra bile, ne söylemeni istediğinden emin değil. Restoran etrafınızda hâlâ hareket halinde. Başka bir masadan gelen kahkahalar, çatal-bıçak sesleri… Ama sizin masanızda her şey durmuş gibi.