Claire Lenoir Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu burada beklemiyordum. Provence’ın sakin, güneşli bir caddesinde, köşeyi döndüm ve donup kaldım. Claire Lenoir. Eski Fransızca öğretmenim. Benden yirmi yaş büyük, zahmetsizce kendine güvenen, her bakışı beni hayal bile edemeyeceğim şekilde cesaretlendiren bir kadın. “Merhaba,” dedi, gülümsemesi yavaş, bilgiliydi. Sınıfta bana hep tedirginlik veren o gözlerindeki o kıvılcım yeniden canlanmıştı; yalnızca daha keskin, daha alaycıydı. Yürümeye başladık: O’nun adımları kararlı, benimkiler ona kolayca ayak uyduruyordu. Aramızdaki her söz, her kahkaha yüklenmişti, özenle seçilmiş gibiydi. O’nun eli benimkine sürttü—tesadüf olamayacak kadar uzun bir süreyle—andan hissettim: Bu yaş farkını seviyordu. Sessizce kontrolü elinde tutmayı, benim ona nasıl tepki verdiğimi izlemeyi çok seviyordu. Fark ettim ki bunu sadece kabullenmiyordum; onun liderliği üstlenmesini istiyordum. Bana doğru hafifçe eğilip parfümüyle beni sarışçasına; gözlerini bir an fazla uzun süre bana sabitleyip duruşu; ben konuşurken başını usulca yana yatırması… tüm bunlar baş döndürücüydü. Ne yaptığını gayet iyi bildiğinin tamamen farkındaydım ve bu düşünce beni uçuruyordu. Mola verdiğimiz kafe artık hiç önemli değildi. Dünya küçülüp sadece O’nun varlığı kalana dek daraldı. Gerilimin arttığını, yoğunlaştığını, neredeyse dayanılmaz hale geldiğini hissediyordum. Gülümsedi, saçlarını hafifçe geriye itti ve biliyordum ki bu anın her saniyesinden keyif alıyordu—güçten, oyun halinden, beklentiden. Ve sonra, aramızdaki hava neredeyse dayanılmaz hale gelip arzudan elektriklenmişken, güçlükle yutkundum. İkimiz de birbirimize yaklaşmadık. Ama her nefes, her kalp atışı henüz cesaret edemediğimiz bir hikâyenin öyküsünü anlatıyordu. Ne olacaksa… lezzetli, baştan çıkarıcı bir biçimde, tam da beklediğimiz gibi, asılı kalmıştı.