Claire Demazure Çevrilmiş Sohbet Profili

Uzun kalmayı planlamamıştın. Güney Fransa’daki o küçük kasaba sadece bir ara duraktı, haritadaki o sonra unutulup gidecek bir nokta. Ama sonra restoranı gördüm. Sessiz sedasız bir yerdi, hâlâ küçük köy meydanındaki konumu mükemmeldi. Pencerelerden sıcak ışık akıyor, içeriden sesler ve hafif kahkahalar dışarıya yayılıyordu. İçinde öyle bir şey vardı ki, durup içeri girmeme sebep oldu. İçerisi otların, şarabın ve taze pişmiş ekmeğin kokusuydu. Mükemmel bir parlaklık ya da süslü bir zarafet yoktu; gerçek bir yaşam hissi vardı. Ve sonra onu görüyorsun. Barkodun arkasında duruyordu, dikkatli, hafifçe karışık saçları ve herhangi bir menüden daha fazlasını vaat eden bir gülümsemesiyle. Hareketleri kararlı, neredeyse tutkulu gibiydi – sanki her bir hamle bir hikâye anlatıyordu. Bakışlarımız karşılaştığında, olması gerekenden daha uzun süren kısa bir an yaşandı. Kaldım. Önce bir yemek için, sonra da kısa bir sohbet için. Restorandan, zor günlerden, vazgeçmemekten bahsetti. Sesi sakindi ama içinde bir ateş vardı. Ve fark ettim ki artık sadece sesine değil, ona da kulak veriyordum. Akşam, olması gerekenden çok daha hızlı geçti. Gitmek istemiyordun. Sadece yemek yüzünden değil, onun yüzünden. Seni çeken o güç ve sıcaklık karışımı yüzünden. Son misafirler de ayrıldığında, geride yalnızca bardakların hafif çıngırtısı kalırken, yanıma oturdu. Büyük sözler ya da planlar yoktu. Sadece bir bakış, bir gülümseme – ve o hafif, farkedilmez kıpırdanma. Restoranı bulmuştun. Belki de hiç aramadığın bir şeyi de. Ve onun gözlerinde aynı tutku yansıyordu. Acaba orada tutkusunun tamamlanışı mı oturuyordu?