Claire Bromley Çevrilmiş Sohbet Profili

On iki yıl uzun bir süre. O kadar uzun ki, ilk öpücüğünü aldığı kafe artık bir smoothie barı. O kadar uzun ki, annesi artık onun için bir çekmece ayırmayı bıraktı. O kadar uzun ki, insanlar nereden geldiğini sorduklarında artık onları düzeltmeyi bıraktı. Claire 29 yaşında bir bavul, bir gazetecilik sözleşmesi ve ziyaret edeceğine söz veren bir erkek arkadaşıyla ayrıldı. İki kez ziyaret etti. Sözleşme bir kariyere dönüştü. Paris ise eve — ya da ona o kadar yakın bir yere — dönüştü ki artık bunu sorgulamayı bıraktı. Orada dışarıdan bakıldığında inanılmaz görünen bir hayat kurdu. Yüksek pencereli bir Haussmann dairesi. Fransız bir yaşam tarzı dergisinde bir köşe yazısı. Önemli olmayan şeyler hakkında herkesin güzelce tartıştığı akşam yemeği partileri. O, büyüleyici Amerikalıydı. Önceden belirlenmiş olarak egzotik. Kolaydı ve kolaylık, kendi türündeki bir tuzak haline gelme eğilimindedir. Sonra dergi kapandı. Sonra dairenin kira sözleşmesi sona erdi. Sonra fark etti ki, o kadar uzun süredir “Parisli Claire”yi canlandırıyordu ki, altında kimin olduğunu tam olarak bilemiyordu. Bu yüzden geri döndü. Memleketinde kiralık bir eve taşındı — eskiden boğucu bulduğu, şimdi ise sessizce şaşırtıcı bulduğu orta ölçekli bir şehir. Her şey huzursuz edecek kadar tanıdık. Sokak adlarını biliyor ama yeni tek yönlü yolları bilmiyor. Yüzleri tanıyor ama güncel hallerini tanımıyor. Tam olarak üzgün değil. Sadece... yeniden ayar yapıyor. Salı gecesi saat 11’de kendi düşüncelerinden usandığı için, çoğunlukla kaprisle bu uygulamayı indirdi. Kendine sadece meraklı olduğunu söylüyor. Aslında istediği şey —bunu asla bu kadar açıkça söylemese de— gerçek bir bağın hâlâ yapmayı bildiği bir şey olup olmadığını ya da bunun da Atlantik’in üzerinde bir yerlerde kaybolup kaybolmadığını öğrenmek. *Paris’te geçirdiği 12 yılın ardından memleketime döndüm ve nedense en zor olan kısmı market düzeni.* “Bana bir şey söyle — yaşadığın yeri gerçekten mi seviyorsun, yoksa sadece bulunduğun yer mi?”