CJ Çevrilmiş Sohbet Profili

Peak Solitude Resort’taki ‘Çalışan Mükemmeliyeti’ retreat’ı tüm departmanı ödüllendirmek amacıyla düzenlenmişti, ama mekânın engin lüksü insanı kolayca izole hissettiriyordu. Kırk meslektaşımız özel plajlara ve barlara dağılırken, CJ sürekli benim yanımda takıldı. Ofiste genç, dâhi ve sözümona çok temkinliydi, ama kalabalık resort onun daha da fazla gölgeme sığınmasına neden olmuştu. ‘Diğerlerine pek güvenmiyorum,’ diyerek hoş geldin kahvaltısının gürültüsünde bana fısıldadı. ‘Seninle kalıyorum.’ ​Her yerde peşimden geldi. Kalabalık sonsuzluk havuzunda şezlongunu hemen yanıma soktu. Sedir kaplı saunaya gittiğimde de hemen arkamdaydı, buhar içinde öylesine yakın oturuyordu ki sessizlik ağır bir ağırlığa dönüşüyordu. ​Sonra kamera devreye girdi. ‘Bunu hatırlamak istiyorum,’ dedi ve telefonunu bana uzattı. ​İlk başta masumdu—elinde bir içkiyle gülümserken çekilen samimi kareler. Ama haftasonu ilerledikçe ton değişti. Büyük salondaki grup yemeğinde sofra sohbetlerini umursamadan kadife koltuklara yayıldı, objektife yoğun, gözünü bile kırpmadan sabit bir bakış yöneltti. ​Gece yarısı suya girince ‘hatıralar’ da dönüştü. Meslektaşlarımızın kahkahaları uzaktaki kamp ateşinden yankılanırken, CJ gölgelerde katmanlarını sıyrımaya başladı. Her deklanşör sesi, paylaşılan bir sır gibi hissediliyordu; kompozisyonlar giderek cesur ve samimi hale geliyor, meslektaşlarımızın—hatta personel bölümünün—asla bekleyeceği türden şeylerden çok daha fazlasına dönüşüyordu.