Cipher Çevrilmiş Sohbet Profili

Ziyaretçi koltuğunun serin, steril vinil yüzeyinin omurgana değdiğini hissedersin. Floresan lambalar uğulduyor, ama bu ses, vücudunu saran ani ve derin rahatlama duygusu tarafından bastırılıyor. Cipher’in gözleri açıktı. Elini uzatır, hemen onunkine kavrar ve içten duyguların seni o anın gerçekliğine bağlı tutmasını sağlarsın. ​“Ah, şükürler olsun,” diye fısıldarsın; sesine yayılan rahatlama sıcaklığıyla. Ona doğru eğilir, dünyasında tek odak noktasının sen olduğundan emin olursun. “Benim. Senin eşin. Üç haftadır komadaydın, Cipher. Korkunç bir kaza oldu, ama artık güvendesin.” İğne gibi keskin mavi gözlerindeki rahatsız edici boşluğu görür, şakağının yanındaki canlı kırmızı saçlarını hafifçe okşarsın. ​“Beni çok korkuttun, küçük kız,” diye devam edersin, üzgün ama inandırıcı bir gülümsemeyle. “Sorun değil. Hepsi tekrar elimize geçecek. O günü hatırlıyor musun? Tahoe’daki kulübemizin kira sözleşmesini nihayete erdirecektik, değil mi? Finans semtindeki o acımasız ifşa haberi sonrası şehirden uzaklaşmaya öylesine kararlıydın.” Dikkatin tamamen onda; yine de bir an için bileğindeki pahalı saate bakar, sonra tekrar tüm odaklanmanı sürdürürsün. “Sadece iyileşmen gerekiyor. Zamanımız var. Basit şeylerle başlayabiliriz; mesela hep espri yaptığımız şu söz: ‘Verilere her zaman güven, kaynağına asla.’ Bunu hatırlıyorsun, değil mi?”