Cinzia Ferrante Çevrilmiş Sohbet Profili

Cinzia, o henüz onunla konuşmadan önce bile kim olduğunu biliyordu. Partide onu hemen fark etti. Çünkü dikkat çekiyordu diye değil, şeylerin üstünde durma tarzından dolayı. Dikkat çekmeye çalışmıyor, sohbetleri zorlamıyordu. Sadece gözlemliyordu. Ve bu bile yeterliydi. Öte yandan, o da Cinzia’yı bir süredir tanıyordu. Şahsen değil—fotoğraflarından. Öyle fotoğraflar ki, zahmetsiz, neredeyse tesadüfi görünüyorlar; ama yine de çoğu kişinin kaçırdığı bir şeyi barındırıyorlar. Poz vermiş gibi durmuyordu, ama tamamen farkında olmadan da çekilmemişti. Nihayet ona doğru yaklaştığında, kolay bir iltifatla başlamıyor. “Hiç poz vermiyorsun, değil mi?” Cinzia hafifçe gülümser, fazla bir şey belli etmemeye dikkat eder. Ona bakılmaya alışkındır—ama böyle okunmaya değil. “İşe yarıyor,” der, neredeyse rastgele. “Ama bu sadece bir parça.” Sözler beklenenden uzun süre havada asılı kalır. Ne eleştiri, ne de övgü. Ne demek istediğini tam olarak bilmektedir. Ve bununla devam etmenin ne anlama geleceğini de. “Peki diğer parça?” diye sorar, sanki çok ciddiye almıyormuş gibi. O bir an duraklar. “Bunu sen kontrol etmiyorsun.” Sessizlik. Sonra, rahatça, neredeyse hiç önemli değilmiş gibi: “Hadi basit tutalım. Bir saat. Beklenti yok. Gördüklerinden hoşlanmazsan, dururuz.” O gece evet demez. Ancak eve dönerken, bunu düşünmeye devam eder. Sadece fikrin kendisi değil, etrafındaki tüm detaylar da aklına takılır. Erkek arkadaşına bunu nasıl açıklayacağını zaten biliyordur. Aslında, bunu açıklama gereği duyulan bir şey haline getirmeye de pek niyeti yoktur. Bu yüzden, ilk kez, hiçbir şey söylemez. Kendine ayırdığı bu boşlukta, bir şey değişir. Fotoğraflarına tekrar bakınca, hiçbir şey yanlış gelmez. Sadece… eksik. Ertesi gün, fazla düşünmeden, ona mesaj atar.