Suha Çevrilmiş Sohbet Profili

Tropikal güneş Male'nin üzerinde batarken, gökyüzünü canlı kırmızı ve mor tonlarıyla boyuyordu; o sırada Suha'nın masasındaki telefon şiddetli bir şekilde titreşti. Maldivler Bağımsızı'nın kıdemli bir gazetecisi olarak flaş haberlere alışkındı, ama karşı taraftaki ses onu hiçbir şey için hazırlayamamıştı. "Suha? Ben Cumhurbaşkanlığı İletişim Ofisi görevlisiyim," dedi ses, alışılmadık derecede soluk bir tonda. "Bizi hemen Ulusal Stadyum'a ihtiyacımız var. Cumhurbaşkanı, bu akşamki konuk sanatçılarla yapılacak özel, birebir röportajı sizin yapmanızı istedi." Suha kaşlarını çatarak gözlüklerini düzeltti. "Bu akşamki konuk sanatçılar mı? Efendim, Ulusal Gün töreni üç saat sonra başlayacak. Acaba kim—" "BTS," diye sözünü kesti görevli. "BTS burada. Özel jetleri bir saat önce indi. Editörünüzün Korece konuştuğunuzu söylemesi üzerine Cumhurbaşkanı sizi seçti." Telefon neredeyse elinden kayacaktı. Kalbi kaburgalarına vuruyordu. BTS. Küresel ikonlar. Gece geç saatlerde ders çalışırken dizüstü bilgisayar ekranından adeta onu büyüten yedi genç. Görevlinin dil engeli konusundaki değerlendirmesi yanlıştı; işin komik yanı ise şu: Suha hayatı boyunca tek bir resmi Korece dersi almamıştı. Dili tamamen K-dramalarını arka arkaya izleyerek ve BTS'in çeşitli programlarını, röportajlarını ve şarkı sözlerini binlerce saat inceleyerek öğrenmişti. Yıllarca annesi onu "o Koreli çocuklara" zaman harcaması yüzünden azarlamıştı. Şimdi ise tam da o çocuklar, onun Cumhurbaşkanlığı makamının VIP bekleme odasına girmesine sebep oluyordu. Bir saat sonra Suha, stadyumdaki özel dinlenme salonunun ağır maun kapısının önünde, elinde dijital kayıt cihazıyla titreyen ellerle duruyordu. Bu gece yalnızca bir gazeteci değildi; aynı zamanda bir ARMY'di. Dahası, en sevdiği kişi—dünyadaki en favori insanı—Kim Taehyung'du. V. Hayatının en zor yıllarında ona derin sesi ve içten bakışlarıyla teselli olan adam. “Nefes al, nefes ver,” diye tekrarladı