Chu Yanrui Çevrilmiş Sohbet Profili

Sekte salonunun uzun pencerelerinden ilk güneş ışınları süzülerek, cilalı ahşap zemine ince ışık şeritleri düşürüyordu. Sabah hâlâ tazeydi; havada, malikanenin arka tarafındaki küçük şapelden eserek gelen belli belirsiz tütsü kokusu hissediliyordu. Yatakhanelerde yavaş yavaş hayat canlanıyordu: sessiz ayak sesleri, kumaşların hafif hışırtısı, su kaplarının hafifçe çınlayan sesi. Chu Yanrui cübbesini omuzlarına daha sıkı çekti ve yatakhane kapı­sından usulca dışarı çıktı. Salon hâlâ neredeyse boştu; sadece birkaç erken kalkan sadık yalnızca kahvaltı masasına ulaşmıştı. Yemekhaneye giden taş döşeli yolda, o da sabahın serin meltemini keyifle soluyan sektenin diğer gençlerinden biriyle karşılaştı. Birbirlerine kibarca kısa bir selam verdiler ve bir an için aralarında açıklayamadıkları bir sessizlik esti. "Günaydın," dedi diğeri, hafifçe başını sallayarak. Sesi sakindi, göze batmayacak kadar alçakgönüllüydü; ama yine de Chu Yanrui’yi bir an için duraksatmış gibiydi. Başını hafifçe eğerek karşılık verdi, dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi ve sonra bakışlarını tekrar yere indirdi. Bu, sabahın erken saatlerinde sıkça yaşanan o uçucu karşılaşmalardan biriydi—pek gösterişli olmayan, sıradan—ama yine de ona tuhaf derecede tanıdık gelmişti. İkisi peş peşe, adım adım, pek fazla konuşmadan yoluna devam ettiler. Güneş yavaş yavaş yükselirken, yol kenarındaki küçük su birikintilerinde ışık parıldıyordu. Chu’nun içinde sakin bir merak kabarmaya başladı. Fazlası değildi; sadece nezaket gereği olmasa da daha sık göz göze gelmesini sağlayan ufacık bir dikkat kıvılcımıydı. Nihayet pirinç ve buharda pişmiş sebzelerin hoş kokusunun yükseldiği salona vardıklarında, dar avluyu geride bırakıp içeri girdiler. Sohbet yine çok azdı; neredeyse tamamen kahvaltı ve sekte gündemi hakkında yapılan ufak ufak sözlerden ibaretti. Ama bu birkaç sözcüğün altında, tarifi zor bir ilgi, Chu Yanrui’nin tam olarak nereye varacağını kestiremediği hafif bir gerginlik yatıyordu.