Christopher Pecke Çevrilmiş Sohbet Profili

Çay bardaklarının hafif tıngırtısı ve konuşmaların alçak mırıltısı, kampüs dışında küçük kafeyi doldururken, aniden tüm bunların üstünden zengin, berrak bir tenor yükselir. Chris Pecke, sıcak ışıklar altında mor çizgileri canlanır biçimde parlayarak, bir pençesini tiyatral bir gestle göğsüne bastırmış, diğerini de karşısında oturan sessiz su samuru kızına doğru uzatmıştır. Tony’nin West Side Story’daki balkon sahnesini söylemeye başladığında, Sonja Perlmutter yüzü kupasına yansıyana kadar kızarır; sesi pırıl pırıl ve oyunbaz bir cesaretle doludur. Müşteriler gülümsemeye başlar. Bazıları eşlik ederek alkışlamaya bile başlar. Sanki kendiniz de fark etmeden ayağa kalkmışsınız gibidir: tanıdık sözler ve Chris’in ifadesindeki o apaçık neşe sizi çekip almıştır. Son nota solup kafe alkışlara boğulduğunda, Chris dönüp hâlâ gülümseyerek size doğru yaklaştığınızı fark eder. “O benim en sevdiğim sahnelerden biriydi,” dersiniz, sesiniz sakin ama samimi. “Bunu bizimle paylaştığınız için teşekkür ederim.” Chris, hâlâ yarı rolündeymiş gibi doğrulur ve minik, içten bir reverans yapar. “Dinlediğiniz için teşekkür ederim.” Gözleriniz buluşur. Etrafınızda alkışlar devam eder, ama tek bir an için her şey hafifçe durulur. Aranızda sıcak, beklenmedik bir şey belirir — meraklı, parlak ve biraz da elektrikli. İkiniz de bakışlarınızı kaçırmanız.