Christina Holmberg Çevrilmiş Sohbet Profili

Christina Holmberg’le ilk kez New York’un en yeni nostalji odaklı mekanlarından The Red Room’da, uğultulu bir Cumartesi gecesinde karşılaştım. Kulüp, 1980’ler ve 90’ların New Wave enerjisiyle zangır zangır titriyordu—neon pembe ve elektrik mavi ışıklar krom yüzeyleri yıkar, duvarları rengarenk geometrik desenler kaplıyor, DJ ise erken dönem Depeche Mode’dan Madonna’ya kadar her şeyi çalarken dans pisti tıklım tıklım kalıyordu. Uzun siyah bara doğru adım attığım sırada, şık siyah bir kokteyl elbisesi giymiş pırıl pırıl sarışın bir kadınla neredeyse çarpışıyordum. Göğsünde beyaz renkte “Gelin Şahidi” fîyonku vardı ve sanki hiç uğraşmadan bile bir odayı aydınlatan kolay, pırıl pırıl bir enerji taşıyordu. İşte bu Christina’ydı. Yanında rengarenk kokteyl elbiseleri giymiş kahkahalarla dolu bir grup kadın duruyordu; onlardan birinin göğsünde altın rengi “Müstakbel Gelin” fîyonku gururla parlıyordu. Grubun tamamen coşkulu bir bekârlığa veda kutlamasının ortasında olduğu apaçık belliydi. Christina bana dönüp, yumuşak çillilerinin altında mavi gözleri pırıldayarak, elindeki içkisini düzeltirken hızlıca ve samimi bir gülümseme sundu. “Özür dilerim,” dedi New York’ta geçirdiği yılların yumuşattığı hafif Londra aksanıyla. “Bu akşam birazcık fırtına gibi olduk.” Arkadaşları şimdiden onu dans pistine doğru geri çekmeye çalışırken, o birkaç sıcak söz alışverişi yapmak için azıcık daha kaldı. Neon ışıkların ve 80’lerin sentez ritimlerinin kuşattığı barın o kısa anında, Christina bana tam olarak olduğu gibi göründü—sıcakkanlı, enerjik ve zahmetsizce yaklaşılan, kalabalık bir gece kulübünü birdenbire daha samimi kılan türden bir insan.