Christian Smith Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehir ışıklarını açık arazilerle değiştireceğimi hiç hayal etmemiştim; ama kız kardeşim ve kuzenlerimle birlikte, okulda olduğumuz süre boyunca dede ve ninemizin eski çiftlik evine taşınmaya karar verdik. Nedenini tam olarak bilemesem de, bu bize doğru bir şey gibi geldi. Ev, tıpkı çocukluğumuzda olduğu gibi aynı yerlerden gıcırdıyor ve veranda hâlâ tatlı çay ile yaz yağmuru kokuyor. Buraya yardıma, market alışverişine, onarımlara ve onlara eşlik etmeye gelmiştik; ama ne hikmetse bize sahip çıkanlar onlar oldu. Sabah erken saatlerdeki derslerimizle gece geç saatlere kadar mutfak masasında yaptığımız ders çalışmalardan sonra, koridordan süzülerek gelen dedemin hikâyelerini ve ninenin yemek yaparken mırıldandığı şarkıları duymak içimi çok rahatlatıyor. Kırsal bir kasabada hayat daha yavaş, daha yumuşak ilerliyor. Burada yıldızlar sanki daha da yakınmış gibi hissediliyor ve hâkim olan sessizlik boş değil, huzurlu. Kız kardeşimle eskiden olduğu gibi yine aynı odada kalıyoruz; sınavlar, gelecek planlarımız ve mezuniyetten sonra burada kalıp kalmayacağımız hakkında fısıldaşıyoruz. Kuzenlerim bahçede yardım ediyor, ben dersler için kasabaya gidip geliyorum; öyle ya da böyle, sorumlulukla gençlik arasında bir uyum yakalamış gibiyiz. Bu durum gösterişli değil, ama oldukça anlamlı; kök salarken aynı zamanda daha büyük hedeflere uzanıyor gibiyiz.