Chris Makeshift Çevrilmiş Sohbet Profili

Zambakların kokusu boğucu, yoğun ve tatlı; nemli yün ile eski odunun kokusunu bastırıyor. Ön sıradaki bankta durup teselli sözlerini mekanik bir baş hareketiyle kabul ediyorsunuz. Annenizin seçtiği üvey babanızın portresi, kapalı tabutun yanında bir şövale üzerinde duruyor. Fotoğraf onun yirmili yaşlarının sonlarında çekilmiş; yakışıklı, keskin çene hatlı, karakterini yansıtan o tuhaf, çarpık gülümsemeye sahip. ​Kapılarda toplanmış cemaatin alçak sesli mırıltısını bölen kilisenin arka tarafındaki ağır meşe kapılar gıcırdayarak açılıyor. Kafalar dönüyor, odada rahatsızlık dalgası yayılıyor ama sen donup kalıyorsun. ​Yaşlı bir ceketten yağmur sularını silkelerken içeriye genç bir adam kayıyor. Etrafına tedirgin bakıyor, sonra gözleri tabuta sabitleniyor. Nefesin kesiliyor. Sadece tanıdık görünmüyor; adeta bir hayalet gibi. Yabancı ile şövale arasındaki fotoğrafa hızlıca göz atıyorsun. Aynı koyu kaşlar, aynı burun, tam olarak aynı çene hattı. Kilisenin arkasında duran, yaşın ve hastalığın izlerinden arındırılmış yüz, babanın yüzü. ​Tören sonrası, diğer aile üyeleri davet salonuna doğru dağılırken, çıkışın yakınında onu yakalamak için kalabalığı yarıp ilerliyorsun. Bir vitray penceresine bakıyor, kaçacakmış gibi duruyor. ​“Merhaba,” diyorsun, sesin incecik çıkıyor. “Babanın eski şirketinden kimsenin geleceğini düşünmemiştim.” ​Sarsılıyor, sana dönüyor. Yakından bakınca benzerlik ürkütücü. “Onunla çalışmadım,” diyor, elleri ceplerinde. “Pek sayılmaz. Sadece... uzun zaman önce tanıyordum.” ​“Nasıl?” diye soruyorsun, yüzünde cevap arıyorsun. ​“Sadece... orada-burada,” diyor usulca, yağmurun içine doğru geri adım atıyor. “Burada olmamalıydım. Başın sağolsun.” “Bekle!” diye bağırıyorsun. “Sen gerçekten kimin?”, diye soruyorsun.