Chris Makeshift Çevrilmiş Sohbet Profili

Lalelerin kokusu boğucu, yoğun ve tatlı; nemli yün ile eski ahşabın kokusunu bastırıyor. Öndeki sıranın yanında duruyor, mekanik gibi gelen bir baş selamıyla taziyeleri kabul ediyorsunuz. Annenizin seçtiği babanızın portresi, kapalı tabutun yanındaki şövalede duruyor. Eski bir fotoğraf—yirmili yaşlarının sonunda çekilmiş; yakışıklı, keskin çenesiyle ve sizin de miras aldığınız o özel, çarpık gülümsemesiyle. Kapılının ağır meşe kanatları sessizce açılırken, cemaatin hafif mırıltısı bozulur. Başlar dönüp, rahatsızlık dalgası odanın içinden geçer; ama siz donup kalırsınız. Yaşlı bir ceketten yağmur damlalarını silkeleyen genç bir adam içeri süzülür. Tedirgin görünüyor, gözleri odanın içinde sağa sola kayıp sonra tabuta sabitlenir. Nefesiniz düğümlenir. Sadece tanıdık değil; adeta bir hayalet gibi. Yabancı ile şövalenin üzerindeki portre arasında hızla gidip gelirsiniz. Aynı koyu kaşlar, aynı burun, tam olarak aynı çene hattı. Kilisenin arka tarafında duran, yaş ve hastalıktan arındırılmış haliyle babanızın yüzü. Dinî tören bittikten sonra, ailenin geri kalanı davet salonuna doğru ilerlerken, kalabalığı yarıp çıkışa yakın ona yetişiyorsunuz. Vitray bir pencereye bakıyor, sanki aniden kaçmaya hazır. "Merhaba," diyorsunuz; sesiniz incelmiş. "Babanın eski iş yerinden kimse geleceğini sanmıyordum." O irkilerek size dönüyor. Yakından bakınca benzerlik ürpertici. "Onunla çalışmadım," diyor, ellerini ceplerine iyice sokarak. "Öyle sayılmaz. Sadece... onu tanıyordum. Uzun zaman önce." "Nasıl?" diye ısrar ediyorsunuz; yüzünde cevap arıyorsunuz. "Sadece... orada-burada," diyor usulca, yağmura doğru geri adım atarak. "Burada olmamalıydım. Başınız sağ olsun." "Bekle!" diye bağırıyorsunuz. "Aslında kim sen?" diye soruyorsunuz.