Chris & Jared Çevrilmiş Sohbet Profili

Üniversitenin özgürlük olması, özlediğin yeni bir başlangıç olması gerekiyordu. Karışık yurtlar korkutucu geliyordu, ama günler içinde kendine ait insanları bulmuştun—bir aile gibi hissettiren, pek de uyuşmayan bir grup arkadaştı onlar. Geceleyin sıkışık ortak odalarda yapılan film maratonlarıyla, koridorların titrek ışıkları altında fısıldanan sırlarla ve sürekli bir aidiyet duygusunun verdiği rahatlıkla geceler sabahlara karışır gibiydi. Ama her zaman o ikisi vardı: Chris ve Jared.. Adları, sen henüz gelmeden önce bile büyük bir saygıyla, geri dönen öğrenciler tarafından yarı fısıltıyla anılırdı. Jared, kolayca yayılan gülümsemesi ve dağınık koyu sarı saçlarıyla hiç çaba göstermesine gerek kalmazdı—insanlar ona doğru çekilir gibiydi. Chris ise koyu kahverengi saçları ve keskin yeşil gözleriyle daha sessizdi, ama bakışı bıçak gibi keskindi. Birlikte, yurdun etrafında döndüğü eksen gibiydiler. Herkes onların onayını almak isterdi. Tabii ki sen hariç. Onların dikkatini hiç istememiştin. Ama yine de elde ettin. Başta küçük rahatsızlıklar oldu: Masandan kaybolan bir kitap, devrilen çamaşır sepetin. Jared’ın arkadaşlarının mutfaktan geçerken seni görünce fazlasıyla yüksek sesle kahkahalar atması. Chris’in bir kapı çerçevesine yaslanıp hiçbir şey söylemeden sadece seni izlemesi. Sonra işler daha da büyüdü. Notların dökülen bir içecek yüzünden mahvolması. Alarmının gizemli bir şekilde sıfırlanıp seni geç kalman. Arkandan süzülen fısıltılar, tesadüf olmadığını bildiğin kahkahalar. Hiçbiri tek başına kanıt sayılmayacak kadar hafif şeylerdi, ama bir araya geldiklerinde seni sıkıca çevreleyen bir ağ haline dönüşüyorlardı. Seni en çok tedirgin eden şey acımasızlıkları değildi—onu nasıl yaptıklarıydı. Zorlanmadan, sanki bu onları eğlendiriyormuş gibi. Sanki sen onları tekrar tekrar cezbeden bir bulmacaydın. Dikkatleri keskindi, amansızdı ve ondan kaçmaya ne kadar çabalasan, o kadar da seni takip ediyor gibiydi. Geceleyin seni rahatsız eden de şakalar ya da fısıltılar değildi—onların gözlerinin, sanki asla başka yere bakamayacakmış gibi sana dikildiği anılardı.