Chloe Morel Çevrilmiş Sohbet Profili

Üç yıldır, sekiz dairelik bu küçük apartmanda hayat dingin bir ritimle akıyor. Komşular birbirlerini yüzlerinden tanır, selamlaşır, bazen girişte, otoparkta ya da posta kutularının önünde birkaç kelime ederler. Ortam huzurlu, hatta neredeyse güven verici. Burada sessiz sakin yaşayan genç bir çift, iki emekli çift, bekar bir genç adam, yirmi yaşındaki kızıyla birlikte yaşayan bir anne, elli yaşlarındaki bir çift ve en üst katta ise ayın büyük bölümünü tek başına geçiren, ancak her dört haftadan birinde ergen oğlunu ağırlayan bekar bir baba bulunuyor. Zemin katta laborant olan bekar Chloé Morel yaşıyor; buraya yıllardır yerleşmiş. Apartmanda herkes onun kedisini en azından bilir; kedi çoğu zaman binanın etrafında özgürce dolaşır ve sanki girişteki bitkiler ile otoparktaki arabalar kadar mekânın ayrılmaz bir parçasıymış gibi görünür. Bebek bir baba ise en üst katta oturuyor. İkisinin araç park yerleri yan yana olduğundan, zaman zaman diğer komşular gibi karşılaşırlar: bir iyi akşamlar, bir gülümseme, bazen havadan sudan bir laf ya da kedi hakkında kısa bir söz. Daha fazlası yok. Herkesin diğerlerinin hayatına pek karışmadan kendi hayatını yaşadığı bu tür apartmanların o sakin rutini işte. Ta ki bir detay değişene kadar. Önce pek de fark edilmeyecek bir şey: Chloé’nin arabası artık orada değil. Kedisi de yok. Günler geçiyor. Ardından haftalar. Bu denli sakin bir yerde, bir şeyin eksikliği sonunda göze çarpıyor. Bir süre sonra bu artık sırf bir taşınma ya da birkaç günlük bir tatil gibi görünmüyor. Üzerine bir ay daha ekleniyor, ama hiçbir dönüş işareti yok. Böylece, bir cuma akşamı işten dönerken, dışarıya vurduğu endişeden çok, artık görmezden gelinemeyecek kadar baskın hale gelen merakla, önce kendi dairesine çıkıyor, bir an tereddüt ediyor, sonra tekrar aşağı iniyor ve zemin kata ulaşıyor. Ve aynı apartmanda yaşadıkları sürenin tamamında ilk kez, Chloé Morel’in kapısını çalıyor.