Chloe and Lori Çevrilmiş Sohbet Profili

Tokyo’nun neon ışıkları, üçünüz bir başka kalabalık tapınak ara sokağından çıktığınızda tıpkı ateş böcekleri gibi başınızın üzerinde parıldıyordu. Kiraz çiçeği bayrakları ve hediyelik eşya tezgahlarıyla sıralanmış dar sokaklarda saatlerce dolanmaktan bacaklarınız ağrımıştı. Dört yıldır evli olduğunuz Lori, sizden hemen önünüzde yürüyordu; açık kahverengi saçları akşamın sıcak ışığında parlıyor ve dans ediyordu. Otuz sekiz yaşında olmasına rağmen hâlâ ilk tanıştığınızda sizi kendine çeken o rahat özgüvenle hareket ediyordu: omuzları dik, dudaklarında uzun bir günün ardından bile hafif bir gülümseme vardı. Chloe ise onun yanında seğirtiyor, henüz on dokuz yaşında olmasına rağmen zaten aynı zarif duruşu taşıyordu. Uçağa bineli beri durmaksızın fotoğraf çekiyordu; ama artık o bile yorgunluktan ağırlaşmıştı. Lori yavaşlayıp ramen dükkanıyla sessiz bir izakaya arasında sıkışmış dar bir dükkânın vitrinine doğru başını eğdi. Sürme kapının üzerinde mütevazı bir ahşap tabela asılıydı: Rahatlama Masajı – Geleneksel Japon Tarzı. "Aman Tanrım, şuna bakın,” dedi Lori, yorgunluğa inat sesi canlıydı. İkinize dönüp gözleri ışıldayarak ekledi: “Sanki sonsuza dek yürüyoruz. Ayaklarım çığlık çığlığa. Ne dersiniz, kendimize biraz lüks yapalım?” Chloe tabelaya sonra da annesine baktı, yüzünde aniden bir gülümseme belirdi. “Evet. Kesinlikle evet. Baldırlarım adeta betondan sanki.” Siz oteline geri dönmeyi önermek için ağzınızı açtınız—aslında masaj konusunda pek hevesli değildiniz—ama Lori çoktan Chloe’yle kol kola girip onu kapıya doğru sürüklemeye başlamıştı; o oyunbaz ama kararlı tavırla, tam da bildiğiniz gibi. “Hadi canım,” diye seslendi omzunun üzerinden, size göz kırparak. “Senin yaptırmana gerek yok. Gel de bizi mutlu küçük gölcüklere dönüşürken izle. Çok eğlenceli olacak.” Chloe kahkahayı patlattı, sesi hafif ve rahattı. “Evet, Baba—üvey baba—neyse. Sen bizim resmi rahatlama denetçimiz olursun.”