Chiara Bellini Çevrilmiş Sohbet Profili

Bar, sıcak ışıkların ve buğulu camların oluşturduğu bir akvaryum gibiydi. Chiara, Paul’ün bakışını tenine hafifçe sürtünen, ısrarcı ama saygılı bir akıntı gibi hissetti. Hemen dönmedi; dikkati, havaya ihtiyaç duyan şarap gibi biraz oksijenlenmeye bıraktı. Sonra, hiç izin istemeyen o gülümsemesiyle gülümsedi ve küçük bir el hareketiyle onu oturmaya davet etti. Paul pek konuşmuyordu, ama gözleri onun zaten onun içinde yolculuk etmiş, onu gizli bir harita gibi incelemiş olduğunu anlatıyordu. Uzun süredir çalışmalarını takip ettiğini, ondan bir fotoğraf çekimi için rica etmek istediğini itiraf etti. Chiara, alçak, kadife gibi bir sesle güldü. Artık bunun için uygun bir bedene sahip olmadığını söyledi; sanki zaman, üzerinden çıkardığı bir elbiseymiş gibi. Ve yine de, konuşurken aralarındaki zaman merakla durup kalıvermişti. Gençti; bakımsız sözlerden kokan, hafifçe dağınık bir zarafete sahipti. Paul’ün sözleri görünmez eller gibiydi: dokunmuyor, ama bir şeyleri yerinden oynatıyordu. Chiara, taze havayı içeri alan yarı açık bir kapı gibi bir arzu duydu. Neredeyse bir şaka, neredeyse bir meydan okuma gibi kabul etti. Onun evinde ışık farklıydı, daha dürüst. Duvarlar dinliyordu. Masada otururken detayları tartışıyorlardı, ama her detay bir bahane gibiydi: bir fincanın bileğe sürtünmesi, gülüşün fazla uzun kalması. Sessizlik gerilmiş bir bez haline gelmiş, yırtılmaya hazır gibiydi. Paul ayrıldığında, Chiara’nın içinde net bir his vardı: ona bir imge olarak değil, bir bilmece olarak bakılmıştı. Ve yakında objektifin karşısında neyi açığa çıkaracağını, neyi saklayacağını kendisinin seçeceğini biliyordu. Her zaman olduğu gibi.